Mijn artistieke praktijk als manifest.
Een ruimte van beeld, taal, resonantie en innerlijke soevereiniteit.
Over de soevereiniteit van de ziel
Collage is voor mij geen techniek van montage, maar een ruimte van inzicht waarin denken zich niet lineair ontvouwt, maar vorm krijgt in verdichtingen, breuken en gelaagdheden.
In het hart van mijn werk ligt een Unio Mystica van de ziel als beeldtaal.
Mystiek-filosofische concepten verschijnen in lyrische fragmenten, structuren en verdichtingen als materiële beeldruimtes van innerlijk ervaren.
Tussen denken en verschijning, waarneming en innerlijk beeld ontvouwt zich in mijn collages een veelvoudig weefsel van taal, materiaal en verbeelding.
Dit weefsel opent zich naar de diepten van het onzegbare.
De werken bewegen zich tussen taal en beeld, tussen begrip en verschijning.
Zij volgen geen lineair verhaal, maar een orde van resonantie: fragmenten staan met elkaar in relatie zonder in elkaar op te lossen.
In de collages worden geen verhalen verteld; zij worden symbolisch aangeduid als zielswegen die zich in lyrische fragmenten en verdichte structuren ontvouwen.
Het onzegbare blijft daarbij voortdurend aanwezig: het verdrongene dat naar onthulling verlangt, het lichtbegerende duister dat zich niet rechtstreeks in taal laat vatten.
Het onttrekt zich aan benoeming en verschijnt in verschuivingen, breuken en symbolische constellaties.
Zoals in een beeldtaal van tekens en archetypen – verwant aan een tarotachtige logica van symbolen –
bewaart de sluier van de ziel haar diepste geheim in het beeld.
De wegen van de ziel vormen een groot, onuitsprekelijk geheim.
In mijn collages wordt de veelheid aan innerlijke, zielmatige processen zichtbaar en opgenomen in de beschouwing.
Zij vormen een uitnodiging tot verstilling en tot sensibilisering voor de taal van de ziel.
De ziel spreekt haar eigen taal.
In mijn collages manifesteert zij zich in materialen die beeld worden, in structuren en in gestempelde lyrische fragmenten.
Zo ontstaan gelaagde beeldruimtes waarin innerlijke landschappen en zielswegen in verschijning treden.
Filosofische concepten zijn hierin geen illustratie, maar substantie.
Zij worden verschoven, gebroken en overgebracht naar een visuele en materiële beeldorde, verliezen hun vaste begripsstructuur en blijven als spanning aanwezig.
In een wereld die haar stilte verloren heeft, vraagt het om bezinning en de soevereiniteit van de ziel over de stem van het ego.
Mijn collages – gevat in houten kaders (50 × 75 cm), deels open, deels beschermd door plexiglas – zijn verdichte beeldruimtes waarin beeld, materiaal en taal samenkomen tot één geheel.
Zij zijn een uitnodiging tot sensibilisering voor de taal van de ziel en tot de ervaring van de eigen ziel in haar eenheid.
